Octoturge
1.9 KiB
tags
| tags | |||
|---|---|---|---|
|
Nekromancja
Definicja
Nekromancja to dyscyplina magii skupiona na śmierci, duszach, nieumarłych i komunikacji z zaświatami. Pozwala na przywoływanie, kontrolę i tworzenie istot nieumarłych, manipulację energią śmierci oraz badanie granic życia i śmierci.
Historia szkoły
Nekromancja wywodzi się z pradawnych rytuałów pogrzebowych i kultów przodków. Wraz z rozwojem magii, nekromanci zaczęli badać naturę duszy, śmierci i możliwości powrotu zmarłych. Współcześnie nekromancja jest nauczana w wybranych szkołach Wielkiej Trzynastki, choć jej praktyka bywa kontrowersyjna.
Filozofia i założenia
Nekromanci wierzą, że śmierć jest naturalną częścią cyklu istnienia, a zrozumienie jej mechanizmów pozwala lepiej chronić życie. Dla niektórych to droga do nieśmiertelności, dla innych - narzędzie do walki z nadnaturalnymi zagrożeniami.
Poddyscypliny
- Animacja nieumarłych
- Komunikacja z duchami
- Rytuały pogrzebowe i ochrona dusz
- Klątwy śmierci
Znani praktycy
- Robert Zaryn (pierwotny „Bóg Krwi”, mistrz nekromancji i magii krwi)
- Aelindra (elfia nekromantka, badaczka dusz)
Status prawny (Inkwizycja)
Nekromancja jest ściśle regulowana. Legalna wyłącznie dla licencjonowanych magów i pod nadzorem Inkwizycji. Praktyki zakazane: tworzenie nieumarłych bez zgody, nekromancja bojowa, eksperymenty na żywych.
Mechanika
Nekromancja pozwala na przywoływanie i kontrolę nieumarłych, rzucanie klątw, komunikację z duchami oraz manipulację energią śmierci. Szczegóły: patrz 01. Księga Magii.
[!gm]+ Tylko dla MG Nekromancja jest źródłem wielu konfliktów fabularnych: od zakazanych eksperymentów, przez walkę z plagą nieumarłych, po polityczne intrygi wokół nieśmiertelności. Robert Zaryn i jego spuścizna są kluczowym elementem tej dyscypliny.